Մեր համեստ հարսանիքին բոլոր մարդիկ նայում էին ոչ թե ինձ, այլ սկեսուրիս․ Ես ինքս շատ զարմացա, երբ տեսա, թե ինչ տեսքով էր նա եկել

ВИДЕО

Ես հասկանում եմ, որ շատերն ինձ չեն հասկանա։ Երբեք չէի սպասում, որ կամուսնանամ մի տղամարդու հետ, ում մայրն այսպիսին կլինի՝ բոլորովին անտարբեր իր սիրելիների հանդեպ։ Որքան հասկանում եմ, ընտանեկան արժեքներն ու ավանդույթները նրա համար կարևոր չէին Նա նույնիսկ չփորձեց ընտանիքը պահել, երբ իր որդին՝ ամուսինս, շատ փոքր էր։ Նրա հայրը, ըստ երևույթին, կնոջ անտարբերության պատճառով գնաց մեկ այլ կնոջ մոտ: Այսպիսով, նա մեծացավ, միայն մոր հսկողության ներքո: Նա նույնիսկ չի հիշում տատիկին, նա հազվադեպ էր գալիս նրանց մոտ: Անկեղծ ասած, շատ զարմացա, երբ առաջին անգամ տեսա ապագա սկեսուրիս։ Այդ ժամանակ նա արդեն 46 տարեկան էր։ Եղունգները երկար են ու կարմիր, մազերը վառ գույների մեջ, վազում է բարձրակրունկներով։ Դե, ընդհանրապես, միգուցե մասնագիտությունն իրեն զգացնել է տալիս, նա աշխատում է գեղեցկության սրահում։

Մեր համեստ հարսանիքից հետո սկսեցինք ապրել ամուսնուս մոր հետ։ Բայց առանց տաք տնային երեկոների ու միասին թեյ խմելու։ Առավոտյան նա գնում էր աշխատանքի, քանի որ աշխատում է միայն մինչև ճաշ, իսկ կեսօրին նա միշտ անելիք ունի՝ ֆիթնես,երեկույթներ, ինչ-որ վարպետության դասեր կամ ժամադրություն: Տանը գրեթե չի ուտում` միայն սուրճ և սենդվիչ` խորտիկի համար: Իսկ հարսանիքից մեկ տարի անց իմացա, որ երեխայի եմ սպասում։ Նոր տարվա գիշերն էր՝ երկու տարի առաջ։ Այն ժամանակ ինձ համար լավ չէր, ես վատ էի զգում, իսկ նա իր ընկերների հետ պարում էր սենյակում։ Ամուսինս չհասկացավ, թե ինչ է ինձ հետ կատարվում, կանչեց իր մայրիկին, բայց նա ասաց. «Ոչինչ, շուտով կանցնի»: Եվ երբ նա իմացավ, որ հղի եմ, հիասթափված ասաց. Ափսո՜ս: Մենք մեզ համար գոնե մի քիչ կապրեինք։ Եվ ոչ մի կաթիլ հիացմունք: Մենք այսպիսի տատիկ ունենք։

Թոռնիկի ծնունդով ոչինչ չփոխվեց. Աշխատանք, ֆիթնես, ընկերուհիներ։ Ամուսնուս մայրը հազիվ էր մոտենում թոռանը՝ «Ագու-ագու», ժպտում ու հեռանում: Նա հայտարարեց, որ ինքը դայակ չէ, երիտասարդները պետք է իրենց կյանքով ապրեն, իսկ եթե որոշել են երեխա ունենալ, թող իրենք դաստիարակվեն։ Նա դադարեց գիշերել տանը, և կես տարի առաջ հավաքեց իրերը, հրաժեշտ տվեց և գնաց ինչ-որ տղամարդու մոտ։ Մայրս շատ հեռու է ապրում, գնացքը երկար ճանապարհ է պահանջում: Հրաշալի տատիկ կլիներ, բայց չի կարող գալ, դժգոհում է առո ղջությունից։ Բայց ես գիտեմ, որ նա հաճույքով կնստի իր թոռան հետ, իսկ դժ ոխքը և գուլպաները կհյուսեր: Ի դեպ, նա փոքրիկին արդեն տրիկոտաժե իրեր է ուղարկել։ Եվ ի դեպ, նա ընդամենը 4 տարով է մեծ սկեսուրիցս։

Նա էլ է բաժանվել հորիցս, միայնակ է մեծացրել ինձ ու եղբորս: Ես շատ վի րավորված եմ ամուսնուս մայրիկից. Նա չունի ոչ մի կաթիլ կարեկցանք և հոգատարություն: Նա ապրում է իր կյանքով, մտածում է միայն իր մասին։ Իսկ նրա տարիքում պետք է մտածել երեխաների մասին, օգնել նրանց, ապրել նրանց կյանքով: Փորձում եմ այս մասին խոսել ամուսնուս հետ, որ նա խնդրի, որ գա մեզ մոտ, լինի փոքրիկի հետ, որ երեկոյան գնանք զբոսնելու, գուցե այդ ժամանակ տատիկի բնազդը արթնանա։ Իսկ ի՞նչ կասեք մեծ տարիքում ամուսնանալու մասին, և ի՞նչ կասեն մարդիկ մեր մասին։ Նա ընդհանրապես չի՞ ամաչում: Բայց ամուսինս հրաժարվում է եւ չի ցանկանում խոսել այս թեմայով։ Կարճ պատասխանում է. Դու գիտես, իմ մայրն այդպիսին է: Բայց ծերությունն անխուսափելի է։ Հետաքրքիր է, ինչպե՞ս է նա երգելու այդ ժամանակ: